Blue Lagoon: The Awakening || Η Πρώτη Φορά

Είχαν περάσει δύο εβδομάδες από τότε που η Emma έπεσε από το κότερο που γινόταν το πάρτυ. Δύο εβδομάδες από τότε που ο Dean έπεσε και αυτός στη θάλασσα για να σώσει αυτόν τον ξανθό με τα μπλε μάτια άγγελο. Δύο εβδομάδες από τότε που έμειναν αβοήθητοι μέσα σε ένα μικρό φουσκωτό σκάφος χωρίς μηχανή και με ένα κουπί στην μέση της Καραϊβικής θάλασσας. Δύο εβδομάδες από τότε που βρέθηκαν σε αυτό το εξωτικό και έρημο νησί. Δύο εβδομάδες στον Παράδεισο ή στην Κόλαση; Ακόμα δεν είχαν βρει την απάντηση.

Ο ήλιο άρχιζε σιγά - σιγά να δύει και όπως κάθε μέρα τέτοια ώρα ο Dean κοιτούσε το ηλιοβασίλεμα. Κάποτε η μητέρα του του είχε πει για ένα πράσινο φως που φαίνεται με την δύση του ηλίου. Ακόμα δεν είχε καταφέρει να το δει αλλά συνέχιζε να το ψάχνει κάθε απόγευμα. Δεν θα παραιτούταν. Λίγa μέτρα πιο μακριά η Emma προσπαθούσε να ανάψει φωτιά με δύο πέτρες αφού το αέριο που είχε ο αναπτήρας του Dean είχε τελειώσει. Όσο έτριβε τις πέτρες μεταξύ τους σκεφτόταν όλα όσα είχαν περάσει τις τελευταίες εβδομάδες και πως αν δεν ήταν ο Dean να την ενθαρρύνει ψυχολογικά,  να φροντίζει για το φαγητό τους και την ίδια, δεν θα επιβίωνε μόνη της. Καθώς τελείωνε με αυτήν την σκέψη, μια άλλη πετάχτηκε μέσα στο κεφάλι της. Αν δεν είχε βουτήξει να τη σώσει, τότε στο πάρτυ, το πιθανότερο να είχε πνιγεί ή να γινόταν γεύμα. Όμως το έκανε παρόλο που δεν είχαν και την καλύτερη σχέση. Εκείνη το δημοφιλές κορίτσι και εκείνος το μοναχικό αγόρι. Δεν ήταν και ο καλύτερος συνδυασμός. Η Emma πολλές φορές τον κοιτούσε αλλά οι φίλες της της έλεγαν ότι δεν ήταν για εκείνη και προσπαθούσε να θάψει ότι συναισθήματα είχε για τον Dean. Εδώ όμως; Δεν υπήρχε κανείς παρά μόνο εκείνος και εκείνη, εκείνη και εκείνος.

‘‘Ευχαριστώ!’’ είπε η Emma ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσε ακόμα να ανάψει φωτιά.

‘‘Για πιο πράγμα;’’ είπε ο Dean χωρίς να γυρίσει να την κοιτάξει. Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στον ορίζοντα.

‘‘Ξέρεις..’’ είπε η Emma. Ποτέ δεν τον ευχαρίστησε που την έσωσε.

‘‘Μου χρωστάς ένα κινητό μόλις γυρίσουμε πίσω, ε;’’ αστειεύτηκε ο Dean για να ελαφρύνει λίγο το κλίμα. Μπορούσε να καταλάβει τι ένιωθε, την διάθεση της και χωρίς να την κοιτάει. Μπορούσε να αισθανθεί τη χαρά της, τη λύπη της, τα πάντα. Τώρα ήταν λίγο μελαγχολική.

‘‘Είσαι απίστευτος! Εγώ σου μιλάω σοβαρά και εσύ κοροϊδεύεις.’’ είπε η Emma  τρίβοντας ακόμα τις πέτρες.

‘‘Απλά προσπαθώ να σε κάνω να νιώσεις καλύτερα, Prom Queen.’’ είπε ο Dean και πήγε να καθίσει απέναντι από την Emma. Άλλο ένα ηλιοβασίλεμα και κανένα σημάδι από το πράσινο φως.

‘‘Το ξέρω αλλά νιώθω ότι πρέπει να σ’ ευχαριστήσω.’’ είπε η Emma. Τότε ο Dean σηκώνεται και πηγαίνει στο σημείο που καθόταν η Emma να πάρει τις δύο πέτρες για να ανάψει εκείνος τη φωτιά μιας και εκείνη δεν τα κατάφερνε. Όταν πήρε τις πέτρες, τα χέρια του ακούμπησαν τα δικά της. Ηλεκτρισμός τον διαπέρασε. Για λίγα δευτερόλεπτα, που φάνηκαν αιώνας, κοιτάζονταν στα μάτια. Το βλέμμα της μαχαίρι την καρδιά του. Το μόνο που ήθελε να κάνει αυτή τη στιγμή ήταν να την φιλήσει, να φιλήσει αυτά τα δύο χείλη που είχαν στοιχειώσει τα όνειρα του από τότε που την γνώρισε.

‘Σύνελθε, Dean!‘ είπε στον εαυτό του. Μια κοπέλα σαν την Emma ποτέ δεν θα τον κοιτούσε ή έτσι νόμιζε. Για να ξεχαστεί απάντησε στην Emma,

‘‘Θα το έκανα όσες φορές χρειαζόταν, Prom Queen.’’ Και πριν προλάβει να τελειώσει την πρόταση του η Emma σηκώνεται από κάτω και πέφτει στην αγκαλιά του. Έπεσε με τόση δύναμη πάνω του που βρέθηκαν και οι δύο κάτω στην άμμο, σε απόσταση αναπνοής ο ένας από τον άλλον. Κοιτάχτηκαν για άλλη μια φορά στα μάτια και ξέσπασαν σε γέλια.

‘‘Πάντα ήθελα να το κάνω αυτό.’’ είπε η Emma. Συνήθως τα βράδια όταν τελείωνε με το διάβασμα έβλεπε ρομαντικές ταινίες και πάντα το κορίτσι έπεφτε πάνω στο αγόρι ή το αντίθετο.

‘‘Αλήθεια;’’ είπε ο Dean. Ακόμα ήταν κάτω στην άμμο, τα σώματα τους ενωμένα.

‘‘Ναι. Το έβλεπα σε διάφορες ταινίες, έκλεινα τα μάτια μου και φανταζόμουν ότι εγώ ήμουν το κορίτσι.’’

‘‘Και το αγόρι;’’ ρώτησε ο Dean.

‘‘Εμ.. ο πρωταγωνιστής φυσικά.’’ είπε η Emma γελώντας αμήχανα. Δεν ήταν ο πρωταγωνιστής αυτός που έκλεβε τις σκέψεις και τα όνειρα της αλλά το αγόρι που είχε ακριβώς εδώ μπροστά της.

‘‘Φυσικά.’’ είπε ο Dean και έκανε νόημα στην Emma για να σηκωθούν. Λίγο ακόμα και θα την έπνιγε με τα φιλιά του.

Είχε περάσει αρκετή ώρα, η νύχτα είχε ήδη απλώσει το κατάμαυρο πέπλο της και τα αστέρια με το φεγγάρι έπαιζαν κρυφτό με τα σύννεφα. Η Emma είχε πάει να φέρει νερό από την λίμνη και ο Dean, επιτέλους, είχε ανάψει τη φωτιά και ετοίμαζε το βραδινό τους, ψητό ψάρι με γαρίδες.

‘‘Μυρίζει καταπληκτικά.’’ είπε η Emma καθώς έβγαινε από την ζούγκλα.

‘‘Μείνε εκεί που είσαι!’’ είπε ο Dean. Απόψε ήθελε να τα κάνει όλα εκείνος.

‘‘Ότι πείτε, κύριε McMullen.’’ είπε η Emma και έβαλε το χέρι της στο κούτελο της, όπως κάνουν στο στρατό. Μετά από λίγα λεπτά το δείπνο ήταν έτοιμο.

‘‘Τώρα μπορείς να έρθεις.’’ είπε ο Dean και τέντωσε το χέρι του για να πιάσει το χέρι της Emma και να την βοηθήσει να καθίσει όπως θα έκανε αν πήγαιναν σε ένα εστιατόριο. Η Emma ήταν η πρώτη που δοκίμασε,

‘‘Μμμ.. πεντανόστιμο.’’

‘‘Επειδή το έφτιαξα με αγάπη.’’ είπε ο Dean. Η μητέρα του του έλεγε ότι όταν κάνεις ένα πράγμα με αγάπη, πάντα θα έχεις το αποτέλεσμα που επιθυμείς. Ένα από αυτά τα πράγματα ήταν και η μαγειρική. Όσο έτρωγαν συζητούσαν διάφορα, έλεγαν ανέκδοτα και πείραζαν ο ένας τον άλλον. Μόλις τελείωσαν το φαγητό, ο Dean είπε στην Emma να πάει να τον περιμένει στη παραλία ώσπου να καθαρίσει το χώρο για να κοιμηθούν μετά. Μόλις καθάρισε πήγε και έκατσε δίπλα στην Emma που ήταν ξαπλωμένη στην άμμο.

‘‘Πιστεύεις ότι θα μας βρουν;’’ είπε η Emma κοιτάζοντας τα αστέρια. Τα σύννεφα είχαν εξαφανιστεί.

‘‘Όλα θα πάνε καλά.’’ απάντησε ο Dean. Δεν ήθελε να της δώσει ελπίδες για κάτι που ούτε ο ίδιος δεν ήταν σίγουρος.

‘‘Ωραία η αποψινή βραδιά. Ξάπλωσε να παίξουμε ένα παιχνίδι που μ’ άρεσε να παίζω όταν ήμουν μικρή.’’

‘‘Παιχνίδι;’’ είπε ο Dean και ξάπλωσε στην αμμουδιά ακριβώς δίπλα της. Πρώτον, δε μπορούσε να μην κάνει αυτό που του ζήτησε και δεύτερον, την έβλεπε που ήταν πάντα σοβαρή και τα είχε όλα προγραμματισμένα και δεν μπορούσε να την φανταστεί να διασκεδάζει.

‘‘Παιχνίδι. Κάποτε ήμουν και εγώ μικρό κορίτσι, ξέρεις.’’, έκανε μια παύση και συνέχισε, ‘‘Λοιπόν, θα ψάξουμε να βρούμε τα σχήματα που φτιάχνουν τα αστέρια, αυτός που θα βρει τα περισσότερα κερδίζει. Το βραβείο θα το αποφασίσουμε μετά. Σύμφωνοι;’’

‘‘Σύμφωνοι.’’ είπε ο Dean και έδωσαν τα χέρια.

Τα λεπτά κυλούσαν σαν το νερό που κυλάει στο ποτάμι και οι δύο έφηβοι συνέχιζαν το παιχνίδι τους.

‘‘Να ένα τόξο.’’ είπε η Emma.

‘‘Με πρόλαβες.’’ είπε ο Dean με κατσουφιασμένο ύφος.

‘‘Κέρδισα. Τώρα πρέπει να σκεφτώ το βραβείο μου.’’

‘‘Κέρδισες; Πότε τελείωσε το παιχνίδι και δεν το κατάλαβα;’’

‘‘Εγώ το άρχισα και το σωστό είναι να πω εγώ πότε τελειώνει. Και λέω τώρα.’’

‘‘Αυτό είναι κλεψιά.’’ είπε ο Dean και έκατσε καθιστός στην άμμο. Γύρισε προς την μεριά της Emma και άρχισε να την γαργαλάει παντού. Η Emma είχε ξεκαρδιστεί στα γέλια και φώναζε στον Dean να σταματήσει. Όταν είδε ότι δεν την άκουγε, άρχισε να παλεύει με τα χέρια του. Κυλήστηκαν για λίγο στην άμμο ώσπου κουράστηκαν και σταμάτησαν σε μια στάση αρκετά γνώριμη, με την μόνο διαφορά ότι τώρα η Emma ήταν από κάτω και ο Dean από πάνω της. Η Emma από το άγχος άρχισε να τρέμει.

‘‘Εσύ τρέμεις ολόκληρη. Πάμε κοντά στη φωτιά.’’ είπε ο Dean. Νόμιζε ότι η Emma κρύωνε ενώ εκείνη έτρεμε επειδή ποτέ ξανά δεν είχε βρεθεί τόσο κοντά με κάποιον και ειδικά με κάποιον που της άρεσε τόσο πολύ.

‘‘Όχι. Δεν θέλω να φύγουμε από εδώ.’’ απάντησε η Emma.

‘‘Τότε πάρε το πουκάμισο μου.’’ , έφυγε από πάνω της, έβγαλε το πουκάμισο του και της το έδωσε. Εκείνη τον ευχαρίστησε και το φόρεσε. Ο Dean ξάπλωσε ξανά και έβαλε τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του για μαξιλάρι. Μετά από ένα λεπτό είπε,

‘‘Έλα εδώ.’’ , αφού κρύωνε έπρεπε να την ζεστάνει με κάποιον τρόπο, γι’ αυτό πρότεινε να την πάρει αγκαλιά. Η Emma δίστασε λίγο στην αρχή αλλά μετά πήγε πιο κοντά του, έβαλε το κεφάλι της στο στήθος του και το ένα της χέρι στους κοιλιακούς του σαν να τον έπαιρνε και εκείνη αγκαλιά  Συνέχισαν να κοιτάνε τα αστέρια ώσπου αποκοιμήθηκαν αγκαλιασμένοι με τον ήχο των κυμάτων.

Η νύχτα έφυγε και έδωσε την θέση της στην μέρα. Ο ήλιος είχε ανατείλει εδώ και αρκετή ώρα και όπως κάθε πρωί ο Dean είχε πάει για το πρωινό μπανάκι του στον ωκεανό και η Emma έψαχνε να βρει το μεγάλο μπουκάλι νερού για να πάει στην λίμνη να το γεμίσει.

‘‘Θα ορκιζόμουν ότι χθες ήταν εδώ.’’ είπε δυνατά στον εαυτό της. Θυμόταν πολύ καλά ότι το είχε βάλει μέσα στην τσάντα της αλλά τώρα δεν το έβρισκε. Σκέφτηκε ότι ο Dean το πήρε και ώσπου να γυρίσει έπιασε μια καρύδα από αυτές που είχε μαζέψει ο Dean, την έσπασε στα δύο και ήπιε το νόστιμο γάλα της. Μετά από λίγο, ο Dean επέστρεψε.

‘‘Dean, που έβαλες το μεγάλο μπουκάλι νερού;’’ ρώτησε η Emma.

‘‘Δεν το έπιασα.’’ απάντησε ο Dean.

‘‘Είμαι σίγουρη ότι χθες το έβαλα εδώ.’’ είπε η Emma δείχνοντας την τσάντα της.

‘‘Δεν θα θυμάσαι καλά.’’ είπε ο Dean. Ο υπεύθυνος για το νερό ήταν η Emma και εκείνος δεν είχε καμιά δουλειά να πιάσει το μπουκάλι εφόσον ήταν άδειο.

‘‘Μου λες δηλαδή ότι το έχασα;’’ είπε η Emma αναστατωμένη.

‘‘Όχι. Απλά είπα ότι μπορεί να το έβαλες κάπου άλλου και να μην το θυμάσαι. Χαλάρωσε.’’ είπε ο Dean θέλοντας να την ηρεμήσει.

‘‘Να χαλαρώσω; Αυτό κάνω εδώ και πολύ καιρό και κοίτα που με έχει βγάλει. Μόνη σε ένα ηλίθιο ερημονήσι.’’ είπε η Emma φωνάζοντας. Ο Dean πήρε μια βαθιά ανάσα για να μείνει ήρεμος, το τελευταίο πράγμα που ήθελε ήταν να μαλώσουν. Πλησίασε την Emma και την έπιασε από τα μπράτσα. Κοιτώντας την μες τα μάτια της είπε,

‘‘Emma, δεν είσαι μόνη. Εγώ είμαι εδώ και πάντα θα είμαι. Όσο με χρειάζεσαι, θα είμαι εδώ για σένα.’’

‘‘Δεν. Σε. Χρειάζομαι.’’ είπε η Emma και σήκωσε τα χέρια της για να την αφήσει ο Dean και του γύρισε την πλάτη. Εκείνος δεν μπορούσε να καταλάβει τι την έπιασε ξαφνικά. Μέχρι πριν λίγα λεπτά ήταν τόσο καλά. Δεν ήθελε να χαλάσει αυτό αλλά δεν θα της επέτρεπε να του φέρεται έτσι. Μετά από μια μικρή παύση άρχισε να φωνάζει και εκείνος,

‘‘Ώστε δεν με χρειάζεσαι. Ωραία λοιπόν, να σας αφήσω μόνη σας, δεσποινίς Prom Queen.’’ Αν αυτό ήθελε, θα της έκανε την χάρη. Την κοίταξε μια τελευταία φορά και άρχισε να κατευθύνεται προς την παραλία.

‘‘Φύγε!’’ του φώναξε χωρίς να γυρίσει να τον κοιτάξει. Μόλις συνειδητοποιήσε τι έκανε την πήραν τα κλάματα. Δεν τα εννοούσε όλα αυτά που είπε. Εννοείται ότι τον χρειαζόταν  Χρειαζόταν την παρέα του, την αγκαλιά του, εκείνον. Τι θα έκανε τώρα; Σκέφτηκε να τρέξει από πίσω του, να του ζητήσει συγνώμη, να του εξηγήσει. Αλλά τι να του εξηγήσει αφού ούτε η ίδια ήξερε τι την έπιασε ξαφνικά. Έκατσε κάτω, έφερε τα πόδια της κοντά στο στήθος της, τα πήρε αγκαλιά και συνέχισε να κλαίει.

Το σούρουπο ήρθε και ο Dean απογοητεύτηκε για μια ακόμη φορά. Μήπως τελικά αυτό το πράσινο φως ήταν ένας μύθος; Όχι. Εμπιστευόταν τα λόγια της μητέρας του. Θα συνέχιζε να το ψάχνει κάθε απόγευμα. Ξάπλωσε στην άμμο και η Emma του ήρθε στο μυαλό. Γιατί του φέρθηκε έτσι; Τι λάθος έκανε; Εκείνος το μόνο που ήθελε ήταν να την φροντίζει, να είναι εκεί για εκείνη. Θυμός τον γέμισε και αποφάσισε να πάει να της μιλήσει. Να βγάλει από μέσα του όλη αυτή την οργή. Η Emma τον είδε που ερχόταν προς το μέρος της και ενώ από την μία χάρηκε που τον είδε, από την άλλη εξοργίστηκε. Πως μπόρεσε να φύγει τόσο εύκολα; Του είπε ότι δεν τον χρειαζόταν και εκείνος έφυγε αμέσως. Έτσι απλά. Θα την άκουγε. Μετά από λίγα λεπτά ήταν ο ένας απέναντι από τον άλλον. Γεμάτοι θυμό. Κοιτάζονταν έντονα στα μάτια και τότε έγινε. Όλος ο θυμός και η οργή που ένιωθαν μετατράπηκε σε πάθος και τα λόγια που είχαν να πουν σε φιλιά. Φιλιόντουσαν παθιασμένα λες και το αύριο δεν θα ερχόταν. Το φιλί τους έσπασε μόνο όταν ο Dean έβγαλε την μπλούζα της Emma και εκείνη την δική του. Γονάτισαν κάτω στην άμμο.  Τώρα της φιλούσε το λαιμό και της κόπηκε η ανάσα. Φιλήθηκαν άλλη μια φορά στα χείλη πριν βγάλουν και τα υπόλοιπα ρούχα. Την έπιασε από την μέση και την ξάπλωσε προσεχτικά. Πίεσε τα χείλη του πάνω στα δικά της για το πιο γλυκό φιλί. Κατέβηκε στο λαιμό, στα στήθη και στη κοιλιά της. Σιγανοί ήχοι απόλαυσης έβγαιναν από την Emma. Την γύρισε μπρούμυτα και άρχισε να φιλάει την πλάτη της από πάνω μέχρι κάτω ενώ χάιδευε τον δεξί γοφό της. Ένα γλυκό μαρτύριο. Την ξαναγύρισε κανονικά και φιλήθηκαν μια φορά ακόμη. Τα χέρια της τυλιγμένα στο λαιμό του για να τον φέρει όσο πιο κοντά της μπορούσε. Μετά από αυτό το μακρύ φιλί είχε έρθει η ώρα να προχωρήσουν λίγο παραπέρα από το τέλος του κόσμου. Πριν προχωρήσει, όμως, ο Dean την κοίταξε και της είπε,

‘‘Συνεχίζω ή σταματάω;’’

Τα λόγια ήταν περιττά εκείνη την στιγμή. Μπορούσε να δει στο βλέμμα της ότι τίποτα δεν ήθελε περισσότερο από το να είναι μαζί του. Μπήκε ανάμεσα στα πόδια της και έπιασε το ένα χέρι της και το έβαλε πάνω από το κεφάλι της, το ίδιο έκανε και με το άλλο. Τώρα κρατούσε τα δύο χέρια της με το ένα του χέρι και με το άλλο χάιδευε τον αριστερό γοφό της. Φιλούσε το λαιμό της και πότε – πότε τα στήθη της. Ήθελε να το πάει αργά, να απολαύσουν κάθε δευτερόλεπτο. Την φίλησε στα χείλη, οι γλώσσες τους έπαιζαν το πιο όμορφο παιχνίδι. Άφησε τα χέρια της ελεύθερα και εκείνη τα έμπηξε στην πλάτη του την ώρα που μπήκε μέσα της και άρχισε να κινείται αργά και γλυκά. Τα σώματα τους ήταν πια ένα. Σιγά – σιγά άρχισε να κινείται πιο γρήγορα. Η Emma δεν ήξερε τι να κάνει αλλά άφησε τον εαυτό της ελεύθερο και άρχισε να κινείται και εκείνη στον ρυθμό του Dean. Οι αναπνοές τους ήταν βαριές. Η Emma φιλούσε τον λαιμό και τους ώμους του ενώ εκείνος άρχισε να κινείται ακόμα πιο γρήγορα.

‘‘Ah!’’

Ήχοι απόλαυσης έβγαιναν και από τους δύο καθώς τελείωσαν ταυτόχρονα. Κανείς δεν κουνήθηκε. Έμειναν για λίγα λεπτά να κοιτούν ο ένας στα μάτια του άλλου. Έτριψαν τις μύτες τους, φιλήθηκαν για μία τελευταία φορά και ο Dean έπεσε στο πλάι της Emma έχοντας την ακόμα αγκαλιά. Κοιτούσαν τα αστέρια και το φεγγάρι ώσπου η Emma έσπασε την σιωπή πρώτη,

‘‘WOW!’’ , ήταν το μόνο που κατάφερε να πει ενώ έγυρε το κεφάλι της για να ακουμπήσει το κεφάλι του Dean.

‘‘Είχες φανταστεί ποτέ ότι θα ήμασταν έτσι;’’ είπε ο Dean με μια γλυκειά φωνή που τρέλαινε τον καθένα.

‘‘Πολλές φορές. Στα όνειρα μου.’’ παραδέχτηκε η Emma.

‘‘Στα κακά;’’ αστειεύτηκε ο Dean.

‘‘Ναι.’’ είπε η Emma και ο Dean κατσούφιασε. ‘‘Πλάκα κάνω. Ξέρεις, μου άρεσες από την πρώτη μέρα που σε είδα.’’ συμπλήρωσε.

‘‘Αλήθεια; Και εγώ αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι θα ένιωθες το ίδιο.’’ είπε ο Dean.

‘‘Δεν το περίμενες;’’ είπε η Emma μπερδεμένη.

‘‘Είσαι η Prom Queen και εγώ είμαι το φρικιό.’’ είπε ο Dean. Η Emma όταν άκουσε να λέει τον εαυτό του φρικιό του έδωσε ένα ελαφρύ χαστούκι και είπε,

‘‘Πρώτον είμαι απλά ένα κορίτσι και δεύτερον την επόμενη φορά που θα πεις τον εαυτό σου φρικιό θα φας μπουνιά.’’

‘‘Εντάξει, κορίτσι.’’ είπε ο Dean και ξέσπασαν σε γέλια. Έμειναν λίγο ακόμα αγκαλιασμένοι και μετά ο Dean ξάπλωσε πάλι πάνω στην Emma με τους αγκώνες στην άμμο για μην πέφτει όλο το βάρος του πάνω της. Χάιδευε το μάγουλο της με το δικό του ώσπου η Emma μίλησε,

‘‘Ποτέ δεν φαντάστηκα την πρώτη μου φορά έτσι, τόσο ρομαντικά μα ταυτόχρονα τόσο παθιασμένα.’’

‘‘Την ποια;’’ είπε ο Dean μπερδεμένος.

‘‘Την πρώτη μου φορά.’’ είπε η Emma. Μπορούσες να διακρίνεις το κόκκινο στα μάγουλα της.

‘‘Θες να πεις ότι εγώ ήμουν ο..’’ είπε ο Dean σοκαρισμένος.

‘‘Ναι. Το μετάνιωσες, έτσι;’’

‘‘Τι; Όχι, όχι. Χαίρομαι που ήμουν εγώ.’’ είπε ο Dean και πίεσε τα χείλη του απαλά στα δικά της. Η Emma τον κοίταξε και χαμογέλασε με ένα πονηρό ύφος. Το επόμενο λεπτό βρήκε τον Dean ξαπλωμένο και την Emma από πάνω του. Τα λόγια ήταν για ακόμη μία φορά περιττά. Έκαναν και ξανά έκαναν έρωτα όλο το βράδυ ώσπου αποκοιμήθηκαν κουρασμένοι. Το επόμενο πρωί πήγαν και οι δύο μαζί για κολύμπι στον ωκεανό και η Emma ζήτησε συγνώμη για τον τρόπο που του φέρθηκε χθες. Ο Dean της είπε ότι αν δεν είχαν γίνει όλα αυτά, δεν θα είχε περάσει την πιο ωραία νύχτα της ζωής του. Η υπόλοιπη μέρα κύλησε γρήγορα και άρχιζε να σουρουπώνει. Η Emma πήρε από το χέρι τον Dean και πήγαν στην παραλία για να δουν το ηλιοβασίλεμα μαζί. Περίμεναν αρκετή ώρα ώσπου ξαφνικά με το που χάθηκε ο ήλιος εμφανίστηκε ένα πράσινο φως. Το πράσινο φως.

‘‘Δεν το έκαναν τα μάτια μου, έτσι;’’ ρώτησε ο Dean.

‘‘Όχι.’’ απάντησε η Emma γελώντας. Κυλήστηκαν στην άμμο όπως είχαν την πρώτη φόρα που είχαν έρθει κοντά και σταμάτησαν μόνο για να εκφράσουν τα συναισθήματα τους,

‘‘Σ’ αγαπώ.’’ είπε ο Dean χαμογελώντας.

‘‘Πάντα σ’ αγαπούσα.’’ είπε η Emma και του έκλεισε το μάτι.

Αυτό ήταν το βραβείο της. Το αγόρι τον ονείρων της και εκείνη μόνη σε ένα εξωτικό νησί. Μετά από πολύ καιρό βρήκαν την απάντηση. Δύο εβδομάδες στον Παράδεισο.

Fin

English Version:
My version of Dean's and Emma's first time! One-Shot! Enjoy! x)
http://www.fanfiction.net/s/8581575/1/The-First-Time